Historia
Budowę trasy rozpoczęto w 1870 r. w ramach ambitnego planu rozwoju kolei za prezydenta Jose Balta (1868-72r.) a końcową stację w Huancayo ukończono w 1908r. Trasa została zaprojektowana przez polskiego inżyniera Ernesta Malinowskiego na zlecenie amerykańskiego biznesmena i wielbiciela kolei Henrego Meiggs‘a. Dzięki dużym wpływom i jeszcze większym zasobom finansowym dostał on kontrakt od rządu na wykonanie tego trudnego dzieła. Często wspierał budowę z własnych zasobów aż do śmierci w 1876r. Konstrukcja zajeła prawie cztery dekady i wymagała siły roboczej 17500 ludzi (peruwiańczyków, boliwijczyków, chilijczyków i chińczyków). Budowa spowolniona została kryzysem ekonomicznym połowy lat siedemdziesiatych oraz Wojną o Pacyfik z Chile. Pomimo piętrzących się problemów najtrudniejszy odcinek prowadzący wąska doliną rzeki Rimac na przełęcz Ticlio został ukończony w 1890r. Wybudowana tam stacja La Galera do niedawna była najwyżej położoną na świecie, wys. 4758 m npm. Po przegranej Wojnie o Pacyfik ekonomia Peru znajdowała się w opłakanym stanie i prezydent Andre A. Caseres zdecydował się na podpisanie kontrowersyjnego Kontraktu Grace. Utworzona w Londynie Korporacja Peruwiańska miała przejąć $50milionowy dług narodowy Peru w zamian za kontrolę nad peruwiańską ekonomią, transportem i wydobyciem guana (odchody ptaków morskich stanowiący pierwszożędny naturalny nawóz). W ramach tego kontraktu zagraniczna spółka przejęła kontrolę nad liniami kolejowymi na 66lat. Na szczęście w listopadzie 1890 zarząd spółki zdecydował kontynuować budowę kolei transandyjskiej. W 1893r. kolej dotarła do górniczego miasta La Oroya. W 1905r rząd zaaprobował budowę końcowego odcinka do Huancayo, który został ukończony w 1908r.
Trasa
Linia kolei transandyjskiej prowadzi od portu w Callao wzdłuż rzeki Rimac. Systemem zakosów, tuneli i mostów wspina się przez Cenralne Andy do stacji La Galera na wysokości 4758m npm poczym zjeżdża wzdłuż doliny rzeki Yauli do miasta La Oroya. Dalej kontynuuje wzdłuż rzeki Mantaro i w mieście Jauja wjeżdża do rozległej doliny Mantaro, by ukończyć swój bieg w Huancayo. Pociąg przejeżdża przez 69 tuneli, 58 wiaduktów i 6 zyg-zaków.
Najważniejsze punkty:
- San Bartolome, 76km, 1513m npm: “tornamesa” czyli platforma obrotowa, na której obraca się lokomotywe o 180 stopni
- Most Carrion, 84km za San Juan de Surco: najdłuższy most na trasie 218m długości i 80m wysokości
- Tunel Balta, 94km, 2200m npm: najdłuższy tunel na trasie, 1375m długości
- San Mateo, 125km, 3215m npm: wytwórnia popularnej wody mineralnej “San Mateo”
- Most Infiernillo (Piekiełko), 129.5km, 3300m npm: najsławniejszy most na trasie, jedyny łączący dwa tunele, przebiega w najweższym punkcie doliny Rimac, łącząc dwie skalne ściany wąskiego kanionu.
- Zygzak Chicla-Saltacuna, 141km, 3773m npm: najdłuższy na trasie, pociąg cofa się około 12 minut, by pokonać kolejnych 300 metrów wysokości.
- La Galera, 173km, 4758m npm: najwyżej położona stacja
- La Oroya, 222km, 3726m npm: bardzo zanieczyszczone górnicze miasto
- Jauja, 301km, 3552m npm: w tym miejscu Pizarro myslał założyc stolice Peru; wjazd do Doliny Mantaro, największej śródgórskiej doliny rolniczej w Peru, w której uprawia sie ziemniaki, kukurydzę, cebulę, karczochy, bób i różne owoce.
- Huancayo, 346km, 3260m npm: stacja końcowa
Pociąg
Składa się ze zwykłego wagonu osobowego oraz kilku turystycznych z częściowo przeszklonym dachem, wygodnymi rozkładanymi siedzeniami i klimatyzacją lub ogrzewaniem zależnie od potrzeby. Na końcu znajduje się wagon barowo-widokowy. W cenie biletu zawarte jest śniadanie i obiad oraz małe pisco sour (peruwiański drink). Obsługujący młodzi ludzie są jak na Peru zadziwiąjaco dobrze przygotowani i profesjonalni, znają języki i służą informacją zarówno o kolei jak i o Huancayo i okolicach. Na pokładzie jest też pielęgniarka, ktora służy pomocą przy dolegliwościach soroche, czyli choroby wysokogórskiej, która często dopada podróżnych ze względu na tak szybką zmianę wysokości.
Bilety i informacje
Wagon klasyczny (tren clasico): S./100 w jedną stronę, S./165 w obie
Wagon turystyczny (tren turistico): S./160 w jedną, S./260 w obie
Ceny w walucie Nuevo Sol, $1 = S./3.14
Informacje i rozklad jazdy: www.ferrocarrilcentral.com.pe (programacion)
Na razie bilety kupić można jedynie na miejscu w systemie teleticket w supermarketach w Limie lub przez biura podróży. W przyszłości ma być dostępny system rezerwacji i kupna przez internet.
|